کوچ

مدتهاست فکر میکنم که ماندن ام در این شهر_ زادگاه ام، به سان تباه شدن است.
اگر تا کنون کوچ نکرده ام، از جاذبه ی قدرتمندِ دلبستگی هایم بوده، عشق به طبیعتِ جغرافیای زادگاه ام_ عشق به جنگل که تنِ من است، وابستگی به شهرم.
و برای هجرت باید که دلبستگی ها را قربانی کرد.

می اندیشم اگر بمانم از دو چیز خارج نیست: یا چون مرداب می گندم، یا که چون درختی تنومند ریشه میزنم و قامت بلند میکنم.

ولی اگر بروم:
اگر کوچ کنم بی تردید در آن مسیر پر فضیلت مبارزی زبده خواهم شد.

خدایا
مرا در والاترین مسیر قرار بده
آنچنان که تو میدانی و من نمی بینم

.مازیار.