پدر و مادر

بنام ایزد یکتا

سرانجام پدرم سفر کرد و از این جهان خاکی پرواز کرد و رفت.
مدتی در بستر بیماری بود و اواخر دردهای زیادی رو تحمل کرد، درد زیادی می کشید ولی آه و ناله نمیکرد، ماههای آخر دیگه در بستر افتاد و قادر نبود کارهای شخصی خودشو انجام بده.
من به عنوان فرزند تا حدی که در توانم بود ازش پرستاری میکردم و پیگیر کارهای درمانش بودم، شاید کسی که به اینجا نرسیده نتونه احساس منو درک کنه که این انجام وظیفه در حق یک پدر چه احساس خوشایندِ معنوی رو به همراه داره، الان که فوت کرده بارها به خدایم میگم کاش بیشتر زنده میموند تا من میتونستم ثروت معنوی بیشتری جمع کنم که هم خودم و هم خدایم رضایتمندتر میشدیم، اگر چه حاضر نبودم که پدرم در بستر بیماری درد و رنج های بیشتری رو تحمل کنه ولی ایکاش پدر یک خانواده توی خونه حضور داشت، فقط بود و نفس میکشید.
الان که پدرم از پیش ما رفت و هنوز داغ رفتنش تازه هست این جمله رو به زبون میارم که باید کف پای پدر و مادرها رو بوسید، تا زنده هستن هر چند که ناتوان و ضعیف شده باشن، یک فرزند باید از جان خودش برای رسیدگی به اونها مایه بذاره تا اون روزی که از این دنیا رفتن ما شرمنده ی خودمون نباشیم که آیا وظیفه ی خودمون رو بدرستی انجام دادیم؟ آیا به اندازه براشون کار انجام دادیم یا که کوتاهی کردیم؟ آیا پس از مرگشون ما احساس خوشایند معنوی از اعمال خودمون داریم یا اینکه تا آخر عمر عذاب وجدان همراهمون خواهد بود؟
برای یک انسان هیچ کسانی فداکارتر ازپدر و مادر نیستن، آیا ما به اندازه ی خودمون پاسخ رفتار اونهارو میدیم؟

هیچ چیزی والاتر از دعای پدر و مادری نیست که از روی رضایت قلبی در حق فرزند خودشون انجام میدن، و این دعا سپر بلایای یک انسان هست.

خدایا، ما را در انجام این وظیفه یاری کن